จากคนไกล๋ ห่างบ้าน ตี้เกยอยู่
จากจาวหมู่ ปี้น้อง ป้องเปื้อนฝูง
จากเฮือนนอน หนีไกล๋ ไปเมืองกรุง
จากต๊องทุ่ง ห้วยปล๋า มาแรมรอน
ยังบ่ลืม กลิ่นดิน และกลิ่นหญ้า
บ้านห้วยปล๋า คือถิ่น สโมสร
หลับต๋าลง เมื่อใด ใจ๋อาวรณ์
ภาพมันย้อน หันภาพเก่า แต่เยาว์มา
โอ้เดี่ยวนี้ สันติสุข เจริญแล้ว
ผ่อหาแวว ภาพความหลัง ยากจักหา
ทุ่งนาเขียว พลิกคว่ำ เป๋นพารา
ตึกร้านก้า ทดแทน แตนทุ่งทอง
กลับมาบ้าน คราใด ใจ๋สะท้อน
ภาพตะก่อน เกยหัน มันเศร้าหมอง
เกยเลี้ยงสัตว์ งัวควาย ไปต๋ามกอง
เดี๋ยวนี้มอง ผ่อหาควาย นั้นบ่มี
ลำน้ำมวบ เกยไหล ใสสะอาด
เกยตักสาด อาบใช้ อย่างสุขี
มะเด่วแห้ง เหือดหาย สายนที
น้ำก่มี น้อยนิด ผิดหวังจัง
ถึงสภาพ เปลี่ยนไป ต๋ามโลกแล้ว
หื้อเปื้อนแก้ว ปี้น้องอยู่ สู้ความหวัง
ฮักกั๋นไว้ สามัคคี คือพลัง
สืบสร้างฝัง "สันติสุข" สู่ชุมชน
ด้วยความฮัก และ ห่วงใย.
นันท์ เมืองน่าน
